شمارهٔ ۴١٧ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، نویسنده دنیا را به مثالی تشبیه می‌کند که انسان‌ها مانند افرادی هستند که از مستراح بهره می‌برند. در ابتدا ممکن است این وضعیت خوشایند نباشد، اما چون نیاز به آن دارند، ناگزیر از استفاده از آن هستند. با این حال، وقتی حاجت برطرف شد، فوراً از آن مکان خارج می‌شوند، زیرا انسان‌های عاقل در آنجا نمی‌مانند. در انتها نویسنده به اهمیت شنیدن پند و نصیحت خردمندان اشاره می‌کند و می‌گوید که درک عمیق از وضعیت و کارهای شایسته بسیار ارزشمند است.