نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴٢۶ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

ز حالم نیست آگه کس که چون من

برنجم زین سپهر سخت پیکار

بتلخی میکشد در تنگ و بندم

چو شیرین دید طبعم نیشکر وار

اگر زین پس بر این سیرت بماند

نماند در دیار فضل دیار

دلا زو هم مبین شادی و غم را

که او را اختیاری نیست در کار

مقرر در ازل شد هر دو و اینک

نخواهد گشت اینصورت دگر بار

مرنج از بهر دنیا و مرنجان

مباش آزرده و کس را میازار

که هست و نیست یکسر بر گذار است

هر آنچت نیست آنرا هست پندار

بر ابن یمین گیتی نیرزد

بدان کز بهر او گیرند تیمار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساس ناامیدی و درد زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که او از سختی‌های زندگی آگاه نیست. او به تلخی‌های زندگی اشاره کرده و می‌گوید که مثل نیشکر شیرین نمی‌تواند بماند. اگر او به همین وضع ادامه دهد، دیگر در دیار علم و فضل جایی نخواهد داشت. سپس به تأکید بر این نکته می‌پردازد که نباید به شادی و غم وابسته بود، زیرا این‌ها خارج از اختیار ما هستند. هر چیزی از ابتدا مقدر شده و تغییر نخواهد کرد. او از دیگران می‌خواهد که به خاطر دنیا ناراحت نشوند و دیگری را نیز آزرده نکنند، چون در نهایت همه چیز فانی است و هیچ چیز در این دنیا ارزش ندارد.