شمارهٔ ۴٨٧ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
بر تو خوانم ز دفتر اخلاق
آیتی در وفا و در بخشش
با تو گویم که چیست غایت حلم
هر که زهرت دهد شکر بخشش
هر که بخراشدت جگر بجفا
همچو کان کریم زر بخشش
کم مباش از درخت سایه فکن
هر که سنگت زند ثمر بخشش
از صدف یادگیر نکته حلم
هر که سر ببردت گهر بخشش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوع وفا، بخشش و حلم (صبر و مدارا) می‌پردازد. شاعر با استفاده از تمثیل‌های طبیعی و زیبا، به اهمیت بخشش و بزرگواری در برخورد با آزارها و سختی‌ها اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که کسی که به تو بدی می‌کند، باید با نیکی پاسخ بگیرد و از آن درس بگیرد. همچنین، درختی که سایه دارد، باید از سنگ‌هایی که به آن پرتاب می‌شود، نگذرد و ثمر خوبی بدهد. در نهایت، شاعر به خواننده یادآور می‌شود که باید از مشکلات و ناملایمات، نکات حکمت‌آموز بیاموزد و همچنان در مسیر بخشش و حلم گام بردارد.