نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴٩۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

در مجلسی که همدم آزادگان شوی

صافی و دلگشای بکردار باده باش

مهمان خویش را بنواز و بجای نیک

بنشان و بهر خدمت او ایستاده باش

صد بند اگر زمانه بکارت در افکند

ضجرت مکن بخدمت و ابرو گشاده باش

مانند خوشه گر هوس سرکشیت هست

چون دانه از طریق تواضع فتاده باش

خواهی که شاه خطه آزادگان شوی

ز اسب مراد خویش برغبت پیاده باش

ور بایدت چو ابن یمین کنج عافیت

زنهار دور از طلب نا نهاده باش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیه‌هایی برای رفتار در جمع آزادگان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که باید با دل‌پذیری و نیکی با مهمانان خود رفتار کنیم و به آنها خدمت کنیم. حتی اگر زمانه مشکلاتی پیش آورد، نباید ناامید شد و باید با خوشرویی به دیگران کمک کرد. همچنین، مانند خوشه‌های رسیده، باید تواضع را در خود حفظ کنیم و اگر می‌خواهیم در میان آزادگان مقام والایی داشته باشیم، باید از خودپسندی پرهیز کنیم. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که اگر کسی مانند ابن یمین به آرامش و عافیت نیاز دارد، باید از خواسته‌های بی‌پایان دوری کند.