نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵١٩ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

پیشتر زینکه رند وش بودم

کار من داشتی هزار فروغ

وینزمان کز برای مصلحتی

دم زهدی همی زنم بدروغ

کارم از فقر و فاقه گشته چنانک

نرسد نان بتره تره بدوغ

وز برای رعایت ناموس

میزنم در گرسنگی آروغ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تغییر حال خود اشاره می‌کند. او زمانی رند و آزاد بوده، اما اکنون به خاطر مصلحت‌ها و نیازهای زندگی، به زاهدی دروغین روی آورده است. فقر او را به وضعیتی رسانده که حتی نان معمولی هم برای خوردن ندارد و به خاطر حفظ آبرو و ناموس خود، در شرایط گرسنگی، مجبور به دلسردی و بی‌احساسی می‌شود.