شمارهٔ ۵٣۵ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر درباره دخترانی صحبت می‌کند که چست و چالاک هستند و به زیبایی پرورده شده‌اند. او احساس افتخار می‌کند که این دختران به بلوغ و کمال رسیده‌اند و نگران نیست که اگر به دست نامحرمی بیفتند، چیزی از قداست آنها کاسته شود. شاعر از این وضعیت غمگین است که نمی‌تواند شوهر مناسبی برای آنها پیدا کند و این باعث می‌شود که نسبت به خواستگاران بی‌اعتنا باشد. او به وضعیت دشوار دختران در جامعه اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هرگز اجازه نخواهد داد آثار جاهلیت بر آنها تأثیر بگذارد. شاعر در پایان به این نکته می‌رسد که تا زمانی که نتواند خواستگاری شایسته برای آنها بیابد، شعر گفتن را متوقف خواهد کرد.