شمارهٔ ۵۶٧ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساس ناامیدی و سرخوردگی خود نسبت به نظم و شاعری می‌گوید. او به یاد دارد که قبلاً با عشق و شوق غزل می‌سروده و از مدح و مراثی لذت می‌برده، اما اکنون به دلیل مشکلات و بدی‌های روزگار، دیگر نمی‌تواند به راحتی شعر بگوید. او می‌گوید که عشق و یار لازم است تا غزل زیبا سروده شود و او از هر دو این نعمت‌ها بی‌بهره است. شاعر به بی‌فایده بودن مدح و هجا در جامعه‌ای که آن را بی‌ارزش و خسیس می‌داند اشاره می‌کند و نتیجه می‌گیرد که دیگر بهتر است از سرودن اشعار خودداری کند، زیرا در این شرایط، تلاش او بی‌فایده است.