شمارهٔ ۵٧٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر کرا طالع مساعد نیست
هر چه او کرد و گفت نا مقبول
مردی وجود او جنون و تلف
زهد و فضلش همه فساد و فضول
و آنکه اقبال رهنمای ویست
میرود تا به پیشگاه قبول
مختصر تر بگویم ابن یمین
تا نگردند اهل عقل ملول
هر چه مدبر کند همه مردود
و آنچه مقبل کند همه مقبول
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که برخی افراد با وجود تلاش و زحمت، نتیجه‌ای مطلوب نمی‌گیرند و اعمالشان مقبول نیست. او از جنون و فساد آنها سخن می‌گوید و می‌گوید فقط اگر اقبال و شانس حامی آنها باشد، می‌توانند به موفقیت دست یابند. در نهایت بیان می‌کند که آنچه با تدبیر انجام می‌شود ممکن است رد شود و آنچه با اقبال همراه باشد پذیرفته می‌شود.