نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶١٠ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

سلطان تاجبخش مرا پیش تخت خواند

بر امتثال حکم بناچار تافتم

تا زر زنم بمدحت او بوته ضمیر

صد ره بتاب آتش اندیشه تافتم

وز بهر ارمغانی او دیبه ثنا

از تار و پود لفظ و معانی ببافتم

چون گشت روشنش که من اندر گه بیان

موی سخن بناوک فکرت شکافتم

در بازوی فصاحت گردنکشان نظم

از قوت طبیعت خود رشته بافتم

تشریف خاص خویشتنم داد و عقل گفت

کز برکت برامکه بود آنچه یافتم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده‌ی بیان احساس ارادت و احترام شاعر به سلطان تاجبخش است. شاعر به فرمان سلطان به پیش او می‌رود و برای ستایش او شعر می‌سراید. او با تلاش و خلاقیت، کلمات و معانی را باهم می‌آمیزد تا مدح سلطان را با زیبایی بیان کند. در نهایت، با اشاره به قدرت و طبیعت خود، به این نتیجه می‌رسد که موفقیت‌هایش ناشی از برکت و لطفی است که از جانب سلطان دریافت کرده است.