شمارهٔ ۶١٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
شنیدم از سر منبر مذکری میگفت
رضای حق طلبی باش بر سر تسلیم
بطاعت آنکه تف آتش هوا ننشاند
کجا رسد بلب آب کوثر و تسنیم
خدای عزوجل از فرائضی که نهاد
غریم ماست که باید گذاشت حق غریم
اگر چه موعظتش عین حکمتست و لیک
همیدهد کرم ایزدی مرا تعلیم
که گویم ار کنم اندر ادای حق تقصیر
بود به پشتی آن کم غریم هست کریم
کدام معصیت ابن یمین تواند کرد
که بیش از آن نبود رحمت خدای رحیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به اهمیت تسلیم و رضا در برابر اراده خداوند می‌پردازد. او می‌فرماید که باید به رضای حق توجه کرد و به دستورات الهی عمل کرد، زیرا این دستورات عین حکمت هستند. با وجود اینکه انسان ممکن است در اجرای این وظایف کوتاهی کند، اما باید به رحمت و بزرگی خداوند امیدوار باشد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که هیچ گناهی نمی‌تواند به اندازه رحمت خداوند باشد و او همیشه آماده آمرزش است.