نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶٢۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

گر نگردد فلک بکام دلم

خلق را اضطراب ننمایم

زنک اندوه را بصیقل عقل

از دل آئینه وار بزدایم

همچو ابن یمین شوم قانع

خویشتن را صداع نفزایم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر می‌گوید که اگر تقدیر به خواسته‌های دلش نرسد، دچار اضطراب و نگرانی در برابر دیگران نخواهد شد. او قصد دارد با عقل و تفکر، غم و اندوه را از دلش پاک کند و مانند ابن یمین، به قناعت بپردازد و به خود زحمت اضافی ندهد.