نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶٢٧ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

مرا هست در خم می خوشگوار

نهاده ز بهر ندیم کریم

حریفم چو من باید اندر هنر

خردمند و آزاده خوی و حلیم

خورده باده تنها گر از دور چرخ

بدستم نیفتد ازاینسان ندیم

اگر با حریفان نا اهل می

ننوشم ملامت مکن ای حکیم

من از می پرستم نیاید دریغ

ولی صحبت آید دریغ از لئیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به موضوع نوشیدن باده و اهمیت همنشینی با دوستان و هنرمندان اشاره دارد. شاعر از لذت نوشیدن می‌گوید و تأکید می‌کند که دوستش باید اهل هنر و خرد باشد تا بتوانند به خوبی از یکدیگر لذت ببرند. او اشاره دارد که اگر با دوستان بی‌اخلاق می‌نوشد، نباید او را سرزنش کنند، چون عشق به شراب برایش مهم‌تر از صحبت با افراد نالایق است. در نهایت، شاعر اعتراف می‌کند که از نوشیدن شراب لذتی نمی‌برد اگر هم‌نشینی‌اش با افراد نامناسب باشد.