شمارهٔ ۶٣٠ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان اندیشه‌های شاعر در مورد فریب و تظاهر می‌پردازد. شاعر خود را متهم به نفاق می‌کند و از این که پرده‌ی ناموس خود را می‌درد، سخن می‌گوید. او دل خود را ناپاک می‌داند و آن را به صرافان عالم می‌سپارد. شاعر تأکید می‌کند که این کار از روی مصلحت است و از عشق به معشوق (دخت رز) سخن می‌گوید، اگرچه مایه‌ی درد و رنج است. او همچنین به تأثیرات منفی این اوضاع اشاره می‌کند و بر این باور است که در دنیای معانی، دیگران او را نادیده می‌گیرند.