نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶٢٨ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

منم ابن یمین که مرکب نطق

چون بقصد کسی برانگیزم

بزبان چو آب و آتش خویش

آتش از آب کوثر انگیزم

داورانرا برآورم بر داو

وز سر داو داور انگیزم

چون زند موج بحر طبعم ازو

بصدف در و گوهر انگیزم

وز برای غذای طوطی جان

از نی خامه شکر انگیزم

گربدی بینم از کس ار نیکی

زودش از طبع کیفر انگیزم

وز پی شهسوار هر صیتی

مرکب از باد صرصر انگیزم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ابن یمین در این شعر، خود را به عنوان شاعری توانا معرفی می‌کند که با نطقش می‌تواند احساسات و اندیشه‌ها را به تصویر بکشد. او می‌گوید که با زبانش همچون آب و آتش، انرژی و شعور را در دل مردم برمی‌انگیزد. او می‌خواهد داوران را بجنباند و از نوآوری‌هایش برای ایجاد زیبایی و ارزش در شعر و ادبیات استفاده کند. همچنین از طبیعت و زیبایی‌های آن الهام می‌گیرد و به خاطر حیوانات و هنر هم، از تخیل و لطافت زبانش بهره می‌برد. در پایان، ابن یمین نشان می‌دهد که زمانی که ویژگی‌های خوب را در دیگران می‌بیند، سریعاً آنها را تشویق می‌کند و اگر بدی ببیند، به سرعت به او پاسخ می‌دهد. به طور کلی، او تلاشی مستمر برای ایجاد زیبایی و عدالت در کلام دارد.