شمارهٔ ۶٢٩ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
مدتی در پی هوی و هوس
عرصه بر و بحر پیمودم
روز ننشستم از طلب نفسی
شب زمانی ز فکر نغنودم
چون برین مدت مدید گذشت
که ز اندیشه مغز پالودم
گشت مرآت دل چنان روشن
که یکی نقش راست بنمودم
صیقلی ساخت ز جوهر عقل
پس ز زنگ هواش بزدودم
صورت خیر و شر در آن دیدم
چشم عبرت بر او چو بگشودم
شد یقین ز انقلاب احوالم
که نه من بودم آنکه من بودم
کارم از کارخانه دگرست
نه بخود کاستم نه افزودم
بر بدو نیک چون نیم قادر
پس دل از غم بهرزه فرسودم
بعد ازین اقتدا بابن یمین
کردم و داشت راستی سودم
غایت آرزو چو دست نداد
پشت پائی زدم بیاسودم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از تجربیات طولانی و جستجوی بی‌پایان خود در عالم هستی و هوس‌ها سخن می‌گوید. او روزها و شب‌ها به دنبال تحقق آرزوها و شناخت خود بوده و در این مسیر، ذهن خود را از افکار بیهوده پاک کرده است. پس از گذشت زمان و تلاش، او به روشنی و حقیقتی در دل خود دست می‌یابد که نشاندهنده تغییرات عمیق در وجودش است. شاعر ابراز می‌کند که حالا دیگر مثل گذشته نیست و به یک درک و یقین بزرگ رسیده است. در نهایت، او به جستجوی راستین و توکل به خداوند می‌پردازد و اگرچه آرزوها به دست نیامده، از این موضوع آرامش می‌گیرد.