شمارهٔ ۶٣٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
هر که بر حضرت دادار توکل دارد
مخلصی زود پدید آیدش از قید هموم
وانکه با طاعت و پرهیز رود بر در او
شافعش بود و بود گرچه جهولست و ظلوم
مکن اندیشه بیهوده ز نیک و بد کار
که بد و نیک جهان هست یکایک محتوم
طالع ار سعد و گر نحس بفرمان ویست
نبرد ره بقضا معتقد رمل و نجوم
بودنی عاقبت الامر بباشد لیکن
هر یکی را اجلی باشد و وقتی معلوم
هر کسی را ز پی کار دگر ساخته اند
دست داود کند آهن و پولاد چو موم
راه تسلیم و رضا گیر که نگشود کسی
گرچه کوشید بسی پرده سر مکتوم
سخن ابن یمین گوش تو گر بنیوشد
شود آکنده صدف وار بدر منظوم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توکل بر خدا و تسلیم در برابر قضا و قدر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هر کس به خدا توکل کند، به زودی از رنج‌ها رهایی می‌یابد. کسانی که با طاعت و پرهیز به درگاه خدا بیایند، مورد شفاعت او قرار می‌گیرند، حتی اگر در دنیا خطاهایی کرده باشند. همچنین، اندیشیدن به نیکی و بدی کارها بی‌فایده است، زیرا تقدیر الهی حاکم است و سرنوشت هر انسان مشخص و معین است. در نهایت، شاعر به اهمیت تسلیم و رضا در برابر مقدرات الهی تاکید می‌کند و می‌گوید که تلاش برای درک رازهای پنهان مقدر بی‌فایده است.