شمارهٔ ۶٣ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
یفلک با من اگر بد کنی ار نیک رواست
نه مرا از تو هراس و نه بتو امیدست
ور دلم محنت دور تو کشد باکی نیست
رسم محنت کشی اهل هنر جاویدست
تیر گردون همه انواع فضایل دارد
لیک در ملک طرب کامروا ناهیدست
هر کمالی که مرا هست تو نقصان بینی
چه کنم عود ز جهل تو چو شاخ بیدست
ور سفالی بود اندر نظرت جام جمی
گنه از خفت عقل است نه از جمشیدست
چشم خفاش اگر پرتو خورشید ندید
جرم بر دیده خفاش نه بر خورشیدست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به رابطه‌اش با دیگری اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر آن فرد با او بد کند، او نگران نیست و امیدی هم به خوبی آن فرد ندارد. او به محنت‌هایی که از دوری آن شخص متحمل می‌شود، اعتنا نمی‌کند و معتقد است که تحمل سختی‌ها برای اهل هنر امری طبیعی و دائمی است. شاعر به فضایل زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کمالی که در او وجود دارد، ممکن است در نظر دیگری نقصی به شمار آید. او همچنین به محدودیت‌های دید و درک انسان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی نتواند زیبایی‌ها را ببیند، این مشکل از خود اوست نه از حقیقت آن beauty.