نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶٣۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

هوس مسکن مألوف و دیار معهود

دمبدم میپزم و باز همی گردد خام

زانکه در غربت اگر شخص بمیرد به از آن

کز سفر با وطن خویش رود دشمن کام

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به حس تعلق و علاقه به زادگاه و وطن خود اشاره دارد. او می‌گوید که در غربت، همواره آرزوی بازگشت به خانه را دارد و می‌داند که مرگ در این دیار بی‌مقدارتر از آن است که انسان در سفر به وطن خود بمیرد. در واقع، او از سوز و گداز دل می‌گوید و به اهمیت خاطره‌ها و ارتباط با سرزمین خود تأکید می‌کند.