شمارهٔ ۶۶٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
پیام من که رساند چنانکه میگویم
بسمع خواجه دنیا شهاب دولت و دین
سپهر مهر فتوت جهان و جان کرم
نظام دنیی و دین مفخر زمان و زمین
بلند پایه بزرگی که نقشبند قضا
نگاشت صورت قدرش بر اوج علیین
بگوید ار چه ز نا سازگاری گردون
ببندگیت مشرف نگشت ابن یمین
و لیک درگه و بیگه بهر مقام که هست
بجز مدایح جاه تو نیستش آئین
همیشه اهل کرم را مثل بجود تو باد
که در مکان کرم جودتست با تمکین
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر در ستایش یک شخصیت بزرگ و قدرتمند است که به عنوان "خواجه" و "شهاب دولت و دین" توصیف شده است. شاعر به ویژگی‌های برجسته و مقام والای او اشاره می‌کند و از او به عنوان نماد بزرگی، فتوّت و کرم یاد می‌کند. او همچنین به ناهمگونی‌هایی که در این جهان وجود دارد اشاره کرده و بر این نکته تأکید می‌کند که همه چیز به شایستگی و سجایای این شخصیت وابسته است. در نهایت، شاعر از اهل کرم می‌خواهد که مانند او بخشنده و با جود باشند.