شمارهٔ ۶٨٧ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
گفتند چو هست رزق مقسوم
زحمت چه کشی ز بهر جستن
گفتم که بلی ولی ازین پیش
گشتست حواله گه معین
روزی یکی بمصر و شامست
و آن دگری بروم و ارمن
از بنده مبین تو این تکاپوی
کین حکم خدای راند بر من
بی هیچ شکی نفاذ یابد
حکمی که کند خدای ذوالمن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شخصی در این شعر می‌گوید که وقتی روزی مقدر شده است، چرا باید تلاش کنیم تا آن را به دست آوریم. او پاسخ می‌دهد که اگرچه این درست است، اما در گذشته وضعیت به گونه‌ای دیگر بوده و روزی‌ها در مکان‌های معین و متفاوتی تقسیم شده‌اند. او اشاره می‌کند که این تلاش و کار کردن، نتیجه حکم خداوند است و هیچ شکی در درستی آن نیست، زیرا حکم الهی همیشه اجرا خواهد شد.