شمارهٔ ٧١۶ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
آصف ایام تاج ملک و دین عبدالکریم
ای برونق کار دین از رای ملک آرای تو
عقل باور دارد ار جان مصور خوانمت
زانکه همچون جان همه لطف است سر تا پای تو
در ازل خیاط صنع لایزالی دوختست
کسوت لطف الهی راست بر بالای تو
آز را کز بد و فطرت جوع کلبی همدم است
چار پهلو شد شکم از سفره نعمای تو
صاحبا گویا نئی آگه که روز عیش خویش
چون بشب میآورد ابن یمین مولای تو
بیصفا گشتست روز عیش او وقتست اگر
با صفا گرداندش یک التفات رای تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر درباره اهمیت و جایگاه عبدالکریم در دین و حکومت صحبت می‌کند. شاعر او را به عنوان کسی می‌بیند که کار دین را رونق می‌بخشد و عقل او را به زیبایی جان تشبیه می‌کند. او به وجود نیکویی و لطف‌های الهی در وجود عبدالکریم اشاره می‌کند و بیانگر این است که روزهای شاد زندگی او تحت تأثیر رأی و توجه عبدالکریم قرار دارد. در نهایت، شاعر به این موضوع می‌پردازد که اگر روزهای شاد او تیره شده باشد، نیاز است توجهی از سوی عبدالکریم دوباره برقرار شود.