شمارهٔ ٧٣۶ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
الهی بهنگام پیری مرا
تمنای نفس جوانان مده
میفکن بسختی و دشواریم
گشاده کن آسان ز کارم گره
جهانی سراسر پر از دون شدست
چه آن مه که هستند از ایشان چه که
ندارم سر کدیه زین سفلگان
بگردن درم بارشان بر منه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که در زمان پیری، آرزوی جوانی را از او نگیرد و سختی‌ها و مشکلات زندگی را برایش آسان کند. او نگران دنیای پر از ناپاکی است و به این نتیجه می‌رسد که در مواجهه با انسان‌های پست، دیگر از خود چیزی ندارد و نمی‌خواهد بار گناه یا مشکلات دیگران را بر دوش بکشد.