نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٧۴٠ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

ای صبا از بخت نیک ار اتفاق افتد ترا

چونکه یابی راه سوی شهریار دین پناه

آنکه باشد لطف و عنفش از طریق خاصیت

دوستانرا جانفزای و دشمنانرا عمر کاه

خسرو عادل نظام ملک و دین کز عدل او

بر کتان زین پس تعدی می نیارد کرد ماه

کس نگوید ابر نیسان با کفش ماند از آنک

فیض این باشد دمادم بخشش آن گاهگاه

چون بدانعالیجناب آسمان رفعت رسی

گر دهد حاجب ترا بار ایصبا از گرد راه

خاک درگاهش ببوس اول بتعظیم تمام

بعد از آن این یکسخن را عرضه کن بر رای شاه

گو منم آنکس که تابستم کمر در بندگیت

آمدم در شیوه اخلاص بر سر چون کلاه

چون جهانی را همی بینم ز جودت بهره ور

پس چرا زینگونه محروم است چاکر بیگناه

چاکرت را نیز ازین حرمان خلاص آید پدید

لطف عامت گر کند یکره بحال او نگاه

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف خدای و مقام پادشاهی می‌پردازد و از "صبا" می‌خواهد که در صورت داشتن بخت خوب، راهی به سوی پادشاه دین‌پناه پیدا کند. پادشاهی که با لطف و قدرتش، جان دوستان را تقویت و عمر دشمنان را کاهش می‌دهد. شاعر از عدل و انصاف خسرو عادل صحبت می‌کند و می‌گوید که با وجود او، هیچ‌کس نمی‌تواند بر زمین تعدی کند. سپس شاعر به "صبا" می‌گوید که اگر به درگاه پادشاه رسید، باید خاک درگاهش را ببوسد و بعد از آن پیامی از خود به پادشاه برساند که او مخلص و خدمتگزار است و از نعمت‌های پادشاه بهره‌مند است، اما خود نیز از لطف او بی‌نصیب مانده است. او از پادشاه می‌خواهد که به خدمتگزارش نیز نگاهی بیندازد و از حرمان او بکاهد.