شمارهٔ ٧۵١ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
خدایگان فصیحان دهر ابن یمین
توئی که هست فضایل ترا و همتانه
بریخت خون بسی ملحد این مه روزه
ازو ملول جهانیست بنده تنها نه
بروز زحمت دق باشد و شب استسقا
عوارضی که دوایش بجز مدارا نه
برای دفع مضرت برای هضم طعام
بشرط آنکه به پنهان بود به پیدا نه
بجای آب دو سه کاسه می پس از افطار
اگر کنیم تناول روا بود یا نه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعری از ابن یمین است که به ستایش خداوند و صفات او می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که خداوند دارای فضایل فراوان است و در عین حال، نقش مهمی در رفع مشکلات بشر دارد. او همچنین به مشکلاتی که انسان‌ها با آن مواجه هستند، اشاره می‌کند و از مدارا به عنوان راه‌حلی برای برطرف کردن سختی‌ها ذکر می‌کند. در انتها، به دوری از افراط و احتیاط در مصرف غذا، به ویژه در هنگام افطار، توجه می‌کند.