شمارهٔ ٧۵۶ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی تعاملات و تحسین‌ها در یک جمع است. شخصی به نام دی معرف به آصف می‌گوید که در حال خواندن فصلی ستوده است و طمع او بر این است که شاید بتواند چیزهایی را به دست آورد. خواجه با دهانی پر از تحسین، این موضوع را درمی‌یابد. ناگهان می‌گوید که نباید از سبحه‌ی خود دست بکشد و به دیگران احسان کند. اشاره می‌کند که تحسین نباید تنها بر پایه‌ی احسان باشد و تأکید می‌کند که مدتی است که دیگران نتوانسته‌اند کارهای بزرگ انجام دهند. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که لزوماً نتیجه‌ی یک کار به تلاش و زحمتی که برایش صرف می‌شود، بستگی دارد.