نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٨١٣ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

بقطع راه دراز امل غنی نشوی

بر آستان قناعت مگر مقام کنی

مرو بعجب و تکبر بر آستانه خلق

که زندگانی و عیشت همه حرام کنی

دو تای گاو بدست آوری و مزرعه ئی

یکی امیر و دگر را وزیر نام کنی

بنان خشک و حلالی کزو شود حاصل

قناعت از شکرین لقمه حرام کنی

و گر کفاف معاشت نمیشود حاصل

روی و شام شبی از جهود وام کنی

هزار بار از آن به که بامداد پگاه

کمر ببندی و بر چون خود سلام کنی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع قناعت و پرهیز از تکبر و خودخواهی پرداخته است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که برای رسیدن به زندگی بهتر، باید قناعت را در پیش گرفت و از غرور دوری کرد. او می‌گوید که حتی اگر مطلوبی مثل مال و مقام به دست آوری، اگر قناعت نداشته باشی، زندگی‌ات بی‌فایده خواهد بود. همچنین تأکید می‌کند که بهتر است به جای جاه‌طلبی و فخرفروشی، به نعمت‌های کوچک و حلال راضی باشی، چرا که داشتن یک لقمه حلال به مراتب از داشتن wealth و مقام بدون قناعت ارزشمندتر است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که بهتر است در سختی‌ها به آستان خداوند پناه ببری تا به زندگی خودت و دیگران احترام بگذاری.