نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٨۶٨ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

منم آنکه در مدحتت طبع من

سپهر ازرقی گشت و مهر انوری

عطارد شود نکته های مرا

ببازار دانش بجان مشتری

بهر سو که روی آورم اهل فضل

گذارند با من سخن گستری

ز ناسازگاری گردون دون

بگردن در آمد مرا شاعری

و گر نه ز محمود نه لایقست

بمدحت سرائی شدن عنصری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر بیان می‌کند که به خاطر ستایش و مدح معشوقش، احساسات و طبع او تحت تأثیر قرار گرفته و اوضاع را به زیبایی تغییر داده است. او می‌گوید که در هر جا که برود، دانشمندان و اهل فضل با او گفتگو می‌کنند و این به او اعتبار می‌دهد. شاعر از سختی‌ها و مشکلات زندگی می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که اگر نبود شعر و شاعری، او از محمود (شاید اشاره به محمود غزنوی) و هیچ کس دیگر لایق شعر و ستایش نمی‌بود. به عبارت دیگر، شاعری برای او به عنوان راهی برای بروز احساسات و اندیشه‌هایش مطرح است.