نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٨٨٠ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

والا شهاب دولت و دین ایکه در کرم

صد همچو معن زایده و آل بر مکی

دارم طمع ز جود تو یک گبر کی شراب

بفرست و بنده را مکن از خویش مشتکی

ور نیست گبر کی بفرست آنچه هست از آنک

هر چ آید از تو خود نبود غیر گبرکی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به درگاه الهی دعایی می‌کند و از خداوند می‌خواهد که به او کرم و بخشش عطا کند. او از خدا تقاضا دارد که به او نعمت‌هایی بدهد و او را از خود دور نسازد. اگرچه نمی‌تواند چیزی از خودش داشته باشد، اما از خدا می‌خواهد که هر چه را که از او می‌رسد، به او بفرستد. در واقع، شاعر به مفهوم توکل و اعتماد به رحمت الهی اشاره دارد.