شمارهٔ ۱۱ امامی هروی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شکلی عمیق از درد و رنج عاشقانه خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که نه می‌تواند دیار و یاری را ترک کند و نه می‌تواند به سر کوی محبوبش برود. او از تحمل نکردن بوی امید حرف می‌زند و به شب وصال فکر می‌کند. دل او در کنار چشمان محبوبش است و هر بار که قصد رفتن دارد، احساس دردی عمیق دارد. شاعر می‌گوید که طلای درون دلش را که همان عشقش است، جمع کرده و بر راه عشق نثار می‌کند. در نهایت، او به این موضوع می‌رسد که نمی‌داند چگونه خود را از این وضعیت رها کند، چرا که این عشق برایش انتخابی ناگزیر است.