شمارهٔ ۷ امامی هروی
امامی هروی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
تاج دین و دولت ای صدری که گرد موکبت
دیده افلاک و انجم را مکحل می‌کند
کلک دولت‌پرورت روح‌الامینی دیگر است
لاجرم هردم هزاران وحی منزل می‌کند
لفظ معنی پرورت گر آسمان داد نیست
مشکل بیداد را بر خلق چون حل می‌کند
زرگر دست ترا رسمی‌ست کاندر روز بذل
افسر امید سائل را مکلل می‌کند
موسی قهر ترا دستی‌ست کاندر لیل تار
فرق گیتی را ز جعد قیرگون کل می‌کند
پرتو دست صبا را گر به خود ره می‌دهد
جنبش او اقحوان را در عرق حل می‌کند
خسرو خشم تو هیچ ار بر چمن می‌نگذرد
در لب شیرین لعاب نخل حنظل می‌کند
آسمان داد را خاک جنابت با سپهر
ز انتقام دولت و ملت مبدل می‌کند
آفتاب جاه را دست شکوهت در ثبات
ز اهتمام ملک و دین خط مبدل می‌کند
دین‌پناها، صاحبا، روح امامی در ثنات
چون دعا می‌گوید آمین روح اول می‌کند
خاک دولت خانهٔ یزد ار چه بی‌تأثیر سعی
زبده و قانون اعراض محصل می‌کند
دختران خاطرش از پرده بیرون می‌نهند
پا و گیسوی سیهشان را مسلسل می‌کند
تا نظام و اهتمام ملک را تأثیر چرخ
گاه مجمل می‌نماید گه مفصل می‌کند
باد حکمت را قضا، تابع که گردون بند گشت
چون مفصل می‌نداند کرد مجمل می‌کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره‌ی شکوه و عظمت یک پادشاه و تأثیرات آن بر جهان و مردم است. شاعر از ویژگی‌های مثبتی که این پادشاه به ارمغان می‌آورد، سخن می‌گوید. او به تجلی قدرت و حکمت وی اشاره کرده و می‌گوید که محبت و رحمت او به حکومت و دین تأثیر عمیق دارد. شاعر تأکید می‌کند که وجود چنین پادشاهی باعث آرامش و حیات جدیدی در جامعه می‌شود و مشکلات را برطرف می‌کند. در نهایت، شاعر از اهمیت توجه به خصلت‌های فرمانروایی خوب و تأثیر آن بر سرنوشت افراد و جامعه یاد می‌کند.