غزل شمارهٔ ۲۵۰ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این متن به عشق و درد ناشی از جدایی از یار اشاره دارد. او از احساس عمیق خود نسبت به عشق و غمی که از فراق یار بر او چیره شده، سخن می‌گوید. شاعر می‌گوید که هرگز نمی‌تواند عشقش را فراموش کند و در عین حال به غم و درد ناشی از جدایی از یارش دچار است. او از یار خود می‌خواهد که به یاد او باشد و در نهایت، از او می‌خواهد که از غم و رنج دنیا عبور کند و انگار هیچگاه در این دنیا وجود نداشته است.