غزل شمارهٔ ۲۸۷ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از معشوقه‌ای سخن می‌گوید که زیبایی و رعنایی خاصی دارد و دل شاعر را ربوده است. شاعر به زیبایی‌های او اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که عشق او چنان عمیق است که ممکن است از غم عشقش دیوانه شود. شاعر می‌گوید که اگر معشوق چهره‌اش را نمایان کند، خورشید نیز به خجالت می‌افتد. زیبایی او به قدری است که هیچکس نمی‌تواند آن را توصیف کند و او تنها با نمایان شدنش می‌تواند جلوی توصیف واقعی‌اش را بگیرد. شاعر به شدت از دوری محبوب رنج می‌برد و نشان می‌دهد که طاقت انتظار بیش از این را ندارد.