رباعی شمارهٔ ۱۳۶ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش لطف و کرم خداوند می‌پردازد و نشان‌دهنده‌ی این است که خداوند دستگیر و مُسند هر بی‌کس و نیازمندی است. شاعر خود را همچون گدای بی‌نوایی می‌داند که به امید دریافت لطف و عطای الهی به او پناه می‌برد.