شمارهٔ ۱ - چشمت کور! میرزاده عشقی
میرزاده عشقی / مقطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
خیال خواجگیت بود، بر تمام جهان
شدی ز خانه خود هم جواب، چشمت کور!
جزای نیت زشت تو هست، این که چنین:
ز هر کنار شوی طرد باب، چشمت کور!
تویی چو میکروب طاعون میان نوع بشر
که هرکس از تو کند اجتناب، چشمت کور
شدی ز خوی بد و فعل زشت و نیت شوم
در آتش ستم خود کباب، چشمت کور!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات ناپسند و عواقب وخیم ناشی از نیت‌های زشت و اعمال بد می‌پردازد. شاعر به فردی اشاره می‌کند که به خاطر خواسته‌های خود، از خانه و دنیای خود دور شده و در نتیجه چشمان او به دلیل اعمال ناپسندش کور شده‌اند. به‌عبارتی، این شعر نشان‌دهنده عذاب و عواقب اعمال بد و نیت‌های زشت است.