شمارهٔ ۱۲۷ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر با اشاره به سایه‌ی سرو، به فراوانی و شگفتی زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی او چنان است که می‌تواند به هر باری از دل‌ها آشوب ایجاد کند. او از قلم آفرینش و تأثیر آن در تصویرگری زیبایی یاد می‌کند و به پایدار بودن زیبایی‌ معشوق اشاره دارد، زیرا چهره‌اش همواره جذاب و ماندگار است. همچنین، شاعر ابراز می‌کند که آرزوی دیدن معشوق هنوز هم با گذر زمان کم نمی‌شود و این زیبایی به قدری دل‌انگیز است که حتی یک نگاه به آن نیز برای او کافی نیست. در نهایت، شاعر به زخم‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که درد و رنج عشقش در سایه‌ی حرمت معشوق باقی مانده است.