شمارهٔ ۲۴۹ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی زیبایی و جذابیت یک معشوق است که اثراتش بر دل و جان شاعر را توصیف می‌کند. شاعر با اشاره به خنده‌ی لعلین معشوق، او را به مانند شمعی می‌داند که نورش از خورشید هم درخشانتر است. دل شاعر به خاطر زیبایی و دیگر ویژگی‌های معشوق بی‌تاب و آشفته شده و با مقایسه‌ی ابروهای او با طاق محراب، به عشق و عبادتی که به او دارد، اشاره می‌کند. همچنین، چشم‌های سیاه او را فتنه‌ای برای زمانه و عشوه‌هایش را به قند و عناب تشبیه می‌کند. شاعر به پاس زیبایی‌های معشوق، خود را بنده‌ی او می‌داند و از هر احساسی که ناشی از این عشق است، صحبت به میان می‌آورد. در نهایت، او به گریه و اشک‌هایی که از عشق و زیبایی معشوق بر چشمانش جاری می‌شود، اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که هیچ‌وقت از غم و اشک آشفته نشده است.