شمارهٔ ۴۶۱ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احوالات عاشقانی می‌پردازد که با معشوق خود دچار درد و جدایی هستند. شاعر از معشوق می‌خواهد که با روی خوش و نیکویی‌اش آنها را آزرده نکند و به دلشان بیشتر جفا نکند. او به زیبایی گل اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که از خودخواهی پرهیز کند. شاعر ابراز می‌کند که دلش از جدایی رنج می‌برد و نمی‌خواهد حرف‌هایی بزند که دوباره او را آزار دهد. در نهایت، شعر بر این نکته تأکید دارد که عشق و زیبایی نباید به ویرانی و درد منجر شود و معشوق نباید با جاذبه‌هایش، دل عاشق را بی‌جا بیازارند.