شمارهٔ ۴۷۹ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

بهار به من سرشک دیده‌ام را به سوی صحرا ببرد. برای لاله‌های زیبا برگ سبزی پیدا کن. اگر با لباس نیلگون به چمن بیایی، نشسته و بند لباس سوسن آزاد را باز کن. از هر سو شاخ گل نرگس به چشم می‌خورد، و تو در حیرت مانده‌ای، پس به آسمان نگاه کن. چشمان خونریزش به سوی عاشقان نظر دارند، ای دل! درهای رحمت باز شده، چیزی را طلب کن. هنگامی که باد شکوفه‌ها را در چمن‌ها بگشاید، فغانی از دلبران ماه‌چهره را سر بده.