شمارهٔ ۵۷۳ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از یک گل (که نماد محبوبش است) می‌خواهد که مقداری از زیبایی‌اش را نشان دهد و دل‌تنگی‌اش را تسلی بخشد. او از گل می‌خواهد که به دل‌ها آزار نرساند و با او همدمی کند. شاعر در حسرت دیدار محبوبش است و از دوری او رنج می‌برد. او به گل می‌گوید که با وجود درد دل‌ها و فریادهایش، محبوبش هیچ توجهی به او ندارد. در نهایت، شاعر از گل می‌خواهد که بر درد و رنج او رحم کند و به فغانش گوش دهد.