شمارهٔ ۶۸ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره یک جوان است که به شدت زیبا و خاص توصیف شده و هیچ کس به زیبایی او نمی‌رسد. شاعر از دیده‌نشدن غم و دردی که معشوقش به او می‌دهد سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که حتی معلم او نیز از زیبایی معشوقش آگاه نیست. در انتها، شاعر بیان می‌کند که در عشق و شیدایی، هیچ کس به اندازه خود او خراب و آسیب‌دیده نیست.