شمارهٔ ۷۷ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف دردهای درونی خود می‌پردازد که حتی پزشک هم نمی‌تواند آن را درمان کند. او به بوصلم اشاره می‌کند که با ستاره‌شناسی به او خوشخبری می‌دهد، اما نمی‌داند که چه چیز جان او را آزار می‌دهد. شاعر از آتش عشق و حسرتی که در وجودش دارد سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که حتی حاسدان نیز از عمق درد او بی‌خبرند. در نهایت، او احساس تنهایی و پریشانی خود را ابراز می‌کند و می‌گوید که عشق و مستی‌اش نتوانسته کسی را متوجه حال او کند.