شمارهٔ ۱۰۲ - مخترع امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
باز دل تفرقه در توبه و طامات انداخت
ساغر می زده خود را به خرابات انداخت
این طرف غلغله از خیل خرابات افکند
آن طرف دغدغه در اهل مناجات انداخت
هادیش همت رندان شد اگر نی خود را
که تواند بدر از آن همه آفات انداخت
سر که انداخت بر پیر خرابات مغان
نه به تکلیف که از فخر و مباهات انداخت
شکر مستی می عشق حریفی که بگفت
دور از رنج خمارش به مکافات انداخت
بنده مغبچه باده فروشم که نظر
طرف دردکشان بهر مراعات انداخت
پیر دیرو کرمش دید چو فانی دیگر
دیده کی بر روش شیخ و کرامات انداخت؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره تفرقه و جدایی است که در دل افراد به وجود آمده است. شاعر به تصویر کشیدن حال و هوای میخانه و خرابات می‌پردازد و به تضاد بین دنیا و معنویت اشاره می‌کند. در این فضا، رندان و دوستداران می و عشق همت می‌کنند تا از آفات زندگی رها شوند. شاعر همچنین به مقام و جایگاه پیران و عرفا اشاره دارد و به تسلیم و عدم فخر و مباهات در برابر خدا و عشق می‌پردازد. در نهایت، شعر به نگرش به زندگی و گاهی فرار از مشکلات و رنج‌ها اشاره می‌کند.