شمارهٔ ۱۰۶ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی

اگر چه پیر مغانم پیاله داد به دست

به عشوه مغبچه ام کرد مست و باده پرست

ز شیخ و خانقه و حور و روضه ام فارغ

مرا که پیر و جوانی چنین میسر هست

ببین بلندی چرخ برین و پستی خاک

نگون شدن چو نخواهی بساز خود را پست

خوشم ز مستی جام فنا به شکر همین

که نیستم ز می عجب و خود پرستی مست

بهر شکست که در زلف دلکش افکندی

هزار دل که درو بسته بود یافت شکست

دلا در آتش می سوز نقش هستی خویش

که هر کسی که نکرد این عمل ز خویش نرست

مده به رند خرابات عهد می ای شیخ

که قسمت این شده از ساقیان عهد الست

بیار باده بی اختیاری ای ساقی

که اختیار درین کارگه به دل نه نشست

وصال بایدت از خویش بگسل ای فانی

که هر که او ز خودی شد جدا باو پیوست