شمارهٔ ۱۱۵ - مخترع امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی صحبت می‌کند که از عشق و جدایی ناشی می‌شود. او می‌گوید که اگر چشم یار او را به درد و شکست انداخته، نباید از کسی انتظار بزرگواری داشت. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که دلش از قید عشق رها بوده، اما به خاطر جذابیت موهای معشوق دوباره در دام عشق گرفتار شده است. او به بلندی قامت معشوق خود در دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که تیر عشق او، دلش را آزار داده است. شاعر به رندانی اشاره می‌کند که به شراب و می‌پردازند و خود را از قید خویشتن رها کرده‌اند. او تاکید می‌کند که برای نجات از بلاها، باید خود را فراموش کرد و بر روی باده و لذت‌های زندگی تمرکز کرد. در نهایت، توصیه می‌کند که از خود رهایی پیدا کنیم تا از تمامی بلاها دور شویم.