شمارهٔ ۱۲۲ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
چون حیات‌آساست روشن روزگارم از قدح
تا دم آخر کنون سر بر ندارم از قدح
من که غرق می شدم باید سرم دادن به باد
چون حباب از سرخوشی گر سر برآرم از قدح
چون که یاقوت مفرح خشک می‌سازد دماغ
باد قوت روح لعل آبدارم از قدح
بود ساقی چون قدح بر لب گر از دریای می
پر بود یک قطره باقی کی گذارم از قدح
چون که هستم در قدح بی‌اختیار از عاشقی
همچنان در عاشقی بی‌اختیارم از قدح
نی زلال کوثرم باید نه آب زندگی
بخشد ار یک جرعه شوخ باده‌خوارم از قدح
همچو فانی در هوای دیدن آن مغبچه
بر سر کوی مغان دیوانه‌وارم از قدح
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با استفاده از تشبیه و استعاره به وصف شادی و خوشی ناشی از نوشیدن می‌پردازد. او بیان می‌کند که در زندگی خود غرق در عشق و لذت است و از نوشیدن باده لذت می‌برد. شاعر احساس می‌کند که عشق و شادابی‌اش همچون قدحی پر از شراب است و نمی‌تواند از آن دل بکند. او اشاره می‌کند که در دنیای عاشقی و خوشی، به طور غیرارادی درگیر احساساتش شده و به خاطر دلخوشی‌هایش حاضر است هر چیزی را فدای لحظه‌های شادش کند. در نهایت، تصویری از دیوانگی ناشی از محبت و شوق در نگاه به معشوقش ارائه می‌دهد.