شمارهٔ ۱۵۵ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
هر که در دیر مغان جام شرابی دارد
رسدش گر به فلک ناز و عتابی دارد
آنکه در میکده بگرفت به کف رطل گران
چرخ بر روی میش حکم حبابی دارد
روضه و حور به کوثر چه کند یاد آنک او
شاهد و منزل امن و می نابی دارد
در گدایان خرابات نیامد به حساب
هر که از سلطنت دهر حسابی دارد
آتش روی عرقناک تو چون چشمه مهم
باز در حسن عجب آبی و تابی دارد
صوت بلبل ز چه معنی نبود فیض رسان
که ز اوراق گل تازه کتابی دارد
کشور حسن وی آباد ز آسیب زوال
کز وفا پرسه احوال خرابی دارد
می و معشوق رسان یاربش از لطف بآن
کز خمار اندوه و از هجر عذابی دارد
فانی از چرخ و نجوم از چه بنالد که به دهر
شاه خورشیدوش عرش جنابی دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذابیت عشق، شراب و میکده می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که کسی که در میکده جام شرابی دارد، به مراتب چیزهای با ارزشی چون ناز و عتاب عرشی را به دست می‌آورد. او تأکید می‌کند که لذت‌های بهشت و زیبایی‌های آن به یاد عشق و شرابی که دارد، در مقایسه با آن، بی‌معناست. همچنین، شاعر از آتش عشق و زیبایی محبوبش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که عشق و شور زندگی در این دنیا چه اهمیت دارد. در نهایت، او از وفاداری و عشق به معشوق می‌گوید و به این نکته اشاره دارد که با وجود ناراحتی‌ها و سختی‌ها، قدرت عشق و شراب نباید نادیده گرفته شود.