شمارهٔ ۱۷۰ - تتبع میر در طور خواجه امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
چه عکس ساقی خورشیدوش در ساغرم افتد
شراب از ساغر خورشید خوردن در سرم افتد
چو عقد دختر رز خواستم هر شب بخواب خوش
عروس آفتاب از آسمان در بسترم افتد
درون مهر صد گل از کواکب بشکفد هر گه
ز می گلها بروی ساقی مه پیکرم افتد
مرا جان برد صد ره از برای وعده بوسی
ز مستی و جنون دیگر چو گوید باورم افتد
ز لعل آتشینش سوختم شاید که بارد خون
چو گردد ابر از آن بادی که در خاکسترم افتد
ز بام دیر از مستی مده بیمم ز افتادن
چه باک آن مست را کز بام دیر اندر حرم افتد
رسم از دشت هرمان جانب مقصود چون فانی
دران صحرا اگر خضر هدایت رهبرم افتد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف حالاتی از عشق و مستی می‌پردازد. او از زیبایی ساقی و اثرات شراب صحبت می‌کند و می‌گوید که چگونه عشق و زیبایی می‌تواند انسان را به سرمستی و جنون بکشاند. اشاره به خواب و عقد دختر رز نشان‌دهنده آرزوها و رویاهای عاشقانه اوست. همچنین، شاعر به احساسات عمیق خود نسبت به معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره دارد. در نهایت، او به همراهی خضر به عنوان راهنما در مسیر زندگی‌اش اشاره می‌کند، که نشان‌دهنده جستجوی معنای عمیق‌تر و هدایت در مسیر عشق و عرفان است.