شمارهٔ ۱۷۵ - تتبع مولانا کاهی امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نقدی بر زندگی و دنیا را به تصویر می‌کشد. شاعر به میکده‌ای اشاره می‌کند که در آن قدرت جان را به دست می‌آورند، اما کسانی که از این مکان می‌آیند، عریانی و دیوانگی را با خود به ارمغان می‌آورند. او به دوگانگی زهد و ورع اشاره می‌کند و این که هنگام ورود به میکده با این لباس‌ها، به نوعی بی‌پروایی دچار می‌شود. همچنین، شاعر از مصائب و بلاهایی که بر سرش می‌آید شکایت می‌کند و بیان می‌کند که دل ربایان به سادگی دل‌ها را می‌ربایند. در نهایت، به ویرانی دنیا و تلاش معماران اشاره دارد که چگونه از ویرانی‌ها اقدام به آبادانی می‌کنند. شعر تأملی است در مورد عشق، زندگی و معانی پنهان آن.