شمارهٔ ۱۸ - تتبع میر امیرعلیشیر نوایی
امیرعلیشیر نوایی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
زهی از جام عشقت بی‌خودان را دوستگانی‌ها
وزان رطل گران افسردگان را سرگرانی‌ها
نشانت یافت هر کو بی‌نشان شد هست ازان آتش
به هرسو داغ‌هایت بی‌نشانان را نشانی‌ها
به صحرای غمت آواره و بی‌خان‌ومان گشتم
خوش آن آوارگی‌ها خرم این بی‌خانمانی‌ها
اگر در حلقه بزم سگانت ره دهد بختم
ز سرمستی کنم با شیر گیران سرگرانی‌ها
هر آن کو تا تواند ناتوانی در غمت ورزد
توانایان زبون او شوند از ناتوانی‌ها
به درس عشق آن شد که نکته‌دان کو لوح شست از غیر
درین ره ساده‌لوحی‌ها به است از خرده‌دانی‌ها
مرا شد زندگانی سربه‌سر بر باد از هجرت
خوشا آن‌ها که دارند از وصالت زندگانی‌ها
اگر تو حافظ فانی شوی از سهو در حمدت
در اقلیم سخن‌دانی کنم صاحبقرانی‌ها
زبانم گر کنی گویا به دستان‌های حمد خود
چه خسرو بلکه با جامی کنم هم‌داستانی‌ها
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به محبت و عشق اشاره دارد و احساسات شاعر را در مواجهه با عشق و غم بیان می‌کند. شاعر از شور و شوق شیرینی که عشق به او عطا کرده سخن می‌گوید و از آوارگی و بی‌خانمانی‌اش در عشق، به عنوان یک تجربه دلپذیر یاد می‌کند. او همچنین به ناتوانی انسان‌ها در برابر مشکلات و غم‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید عشق و معرفت باعث می‌شود که انسان‌ها غم‌های خود را بهتر درک کنند. در پایان، شاعر به زندگی‌اش که تحت تأثیر عشق است و آرزوی وصال و جاودانگی آن اشاره دارد و به توانایی خود در به زبان آوردن محبت‌اش از طریق شعر افتخار می‌کند.