شمارهٔ ۱۸۰ - تتبع خواجه امیرعلیشیر نوایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به غم و اندوه ناشی از فراق و جدایی می‌پردازد. او از یاد معشوق و درد ناشی از دوری او سخن می‌گوید و می‌گوید که حتی سنگدل‌ترین افراد هم اگر از درد جدایی آگاه باشند، دلسوزی خواهند کرد. شاعر به توصیف حالاتی همچون گریه شمع و ابر بهار پرداخته و از جوانان چمنی که از جدایی آسیب دیده‌اند یاد می‌کند. او اشاره می‌کند که مرگ به دنبال جدایی معشوق، هنر و ارشاد را نیز می‌آموزد. در انتها، شاعر به خویش می‌گوید که در دنیای فانی، تنها افرادی که به لطف خدا هدایت می‌شوند، می‌توانند از این مشکلات عبور کنند.